Verhaaltje van...

B&B Dusky Ridges of Donkere Randen Als GPS wil ik ook wel eens mijn verhaal doen! Die twee waren weer vroeg uit de veren. Ze maakten mij reeds om negen uur wakker.  't Was koud in de auto, ze moesten de voorruit ontdooien. Ze gaan naar Te Anau. Ze denken dat ze rechte wegen voorgeschoteld krijgen. Ik zal die halve kaalkop eens laten zien wat HAARspeldbochten zijn. Frusterend ,hi hi, hi!!! Dat die nu de weg niet vinden zonder mij, ik begrijp het niet. De meeste wegen zijn van punt À naar punt B, maar ja, als je luxe gewoon zijt. Ik hoor hem zeggen: "Zie eens Reinhilde hoe deze weg zich tussen het meer en de bergwand wringt om dan te verdwijnen in het landschap." waarop zij antwoord: " Ja en kijk eens naar de overkant van het meer, niemandsland." Volgens mijn programmeerder noemt het meer'Wakatipu! "Hoe krijgen ze zo een weg aangelegd?" vraagt hij Ik dacht te zeggen: "Spade na spade en beetje bij beetje maar ik moest volgens mijn programma zeggen: nog 60 kilometer voor de volgende afslag!" "Ze hebben deze nacht het bos gepikt" hoor ik hem plots zeggen.  "Hier staan geen bomen meer enkel verdord gras, en de wolken zijn ook verdwenen!" "Nog 40 kilometer tot aan de volgende afslag." Lap, ze rijden toch een andere weg in zeker: "Tracht een U-bocht te maken." Nog eens: "Tracht een U-bocht te maken!!" Neen, ze luisteren niet. Ze stoppen en stappen uit! O, ze gaan een natuurpark bekijken met struiken die honderden jaren oud zijn maar er uit zien alsof ze pas geplant zijn. "Wat is het hier toch mooi, hè sus" zegt zij tegen hem. "Ja snotteke" hoor ik hem antwoorden!  Hoort ze bezig.  Steeds maar stoppen voor foto's en om te filmen. "Nog 20 kilometer voor de volgende afslag" Veel moet ik niet tussenkomen, het zijn rechte wegen en er zijn bijna geen zijwegen. Ik ben praktisch werkloos. Ja, nu krijg ik een beetje werk, we naderen Frankton. "Links aanhouden" 't Is te hopen dat hij de linker kant weet, anders moet ik terug tussenkomen. "Nog 160 km tot het eindpunt" Ze rijden gelukkig goed door, ze stoppen wel eens, maar niet te lang. Oh neen!  Nu geven ze een adres in dat ik niet ken! Kakapo Road in Te Anau  dat weet ik zijn, maar nr 13 staat niet in mijn geheugen. Ha, ze vinden het zelf. "De GPS is niet geüpdatet" zegt hij. Hawel merci, ik breng jullie toch ter plaatse zonder veel omhaal. Ze zijn ogenschijnlijk zeer content van hun B&B. Het is hier mooi. Ik beland in het handschoenkastje. Even later hoor ik hen zeggen: "Het was een lekkere pizza maar veel te veel" Terwijl ik hier sterf van de honger, mijn pil is ver plat. Hopelijk krijg ik morgen nog wat stroom. Slaapwel De GPS. Geen (g) PS vandaag

Opstaan met de zon, dus...

Goed weer, dus... Vandaag, een open hemel na een regennacht, dus na het voortreffelijk ontbijt, naar de helikopterboeking. Zoals altijd bij goed weer moet men er vroeg bij zijn. Gisteren had men niet gevlogen wegens het slechte weer dus die mensen hadden voorrang. De eerstvolgende vrije plaats voor een vlucht was om 10 uur 15. We hadden nog 286 km voor de boeg en de vlucht alleen al duurde 30 minuten. " Het zal voor een andere keer zijn ", zei ik "Hopelijk in Queenstown, daar vliegen ze ook over de Mont Cook en we verblijven er twee dagen. Ondertussen kan jij gaan shoppen. Dat zal duurder uitvallen dan de helikopter." Verder dan maar. Onderweg in een 'stankstation' getankt want de eerste 85 km was er geen benzine beschikbaar. We zagen een bordje langs de weg: Viewpoint Foxglacier. Een onverharde weg leidde ons tot aan de parking. Tussen wondere bomen en struiken zijn we dan tot aan het uitzichtpunt gewandeld. Opnieuw mooi. "Kan er iemand een deel woorden opsturen, want we weten er geen originele meer te vinden om alles te beschrijven, met dank." Na een klein halfuur zijn we verder gereden tot Munro Beach. Door het Westelijk Regenwoud loopt een klein, verzorgd paadje van ongeveer een uur lopen tot aan de Beach. Hier was er toch ook een hangbrug zeker. Niet zo een lange als de vorige maar even wiggelwaggel. Vlug overgestoken, de zee riep. Soms zijn er pinguïns te spotten op deze lokatie.  De kloosterzusters van het dierenrijk waren waarschijnlijk naar de mis, we zagen er geen.  Maar hun habitat mag er zijn, rotsen, zand, keien, planten en zandvliegjes! Zandvliegjes zijn kleine kannibalen, ze weten er altijd de lekkere stukken vlees uit te halen, dus insmeren maar! Vervelende, bijtende vliegen! Terug in het woud zijn we veilig. Vogels fluiten ons toe. Waterdruppels vallen van de varens, mossen versmachten boomstammen! Ons laten ze met rust. Terugkeren over de wiebelende brug werd een alledaagse bezigheid, gewoontevorming. In de auto iets gegeten en terug verder, nog  200km! Eigenlijk vallen die afstanden goed mee. Auto's rijden er bijna niet. De wegen zijn in zeer goede staat.  Het landschap veranderd voortdurend  Onderweg is er zoveel te zien - en te stoppen ,foto's, foto's en nog een foto.  "Stop! Hier is het ook mooi. O, we zijn er al voorbij" Watervallen dan maar, of neen die mooie bergen ginds in de verte of hier dat mooie diepblauwe meer, Lake Wanaka, het kan niet op.  Ons hoofd draait 360 graden en nog zien we niet alles, we zullen er moeten mee leren leven, er zijn ergere dingen! Wanaka is een middelgroot - volgens de maatstaven hier - dorpje met 2500 inwoners. Bij èèn van die inwoners verblijven we nu: Black Peak B&B. Weer een vriendelijke ontvangst, een mooie kamer en alweer goed gaan eten. We zullen moeten afkicken. Reinhilde en Jos PS: t.a.v. JM uit Perk: op het zuider-eiland zijn er ook prachtige golfterreinen! 

Gletsjer

Franz Jozef Glacier Opgestaan, zoals altijd, want anders zou er niet veel te zien zijn. In het hotel had men ons s'avonds verteld dat de Pannekoekenrotsen- klinkt plezieriger-bij vloed nog spectaculairder waren. Vloed om 8 uur 45. Dus om 8 uur ontbeten, uitgeboekt en terug naar de 'pancake rocks'. Het was niet ver, vijf minuutjes rijden. Niet veel spektakel te merken, vloed dat wel. Gisteren was de zee wilder. Het enige spektakel dat we te zien kregen was een bus met Taiwanese  toeristen. Op iedere foto moest er iemand poseren. Voor de rotsen, tussen, onder, op, hilarisch. Enkel het zeewater lieten ze voor wat het was.  De lenzen van hun  fototoestellen waren dikker dan hun armen. Misschien keken ze naar ons ook met gegniffel. Een Belg met zo een klein... toestelletje...  Hoe wij wisten waar ze woonden, wel ik vroeg gewoon: " ????? " en zij antwoorden: "?? ". Verder met de auto dan maar. Het weer overtrok. Grijze wolken kwamen onze richting uit. De volgende 50km was het landschap een beetje eentoniger. Lou Reed vergezelde ons tijdens de rit met: "take a walk on the wild side", samen met, en nu mogen de muziekliefhebbers beginnen te watertanden: Santana: "Black magic women", Van Morrison: "Brown eyed girl", Eric Clapton: "Cocaine", ACDC, Dire Straits, Genesis, Janis Joplin, Fleetwood Mac, Pink Floyd, met de volledige versie van : "Dark side of the moon", Bryan Ferry, Status Quo, Crosby, Stills & Nash (and Young), zo kunnen wij nog uren doorgaan, wat een zender! Ons reisdoel kwam tussen de grauwe lucht in zicht. Regenen deed het niet maar het kon ieder ogenblik beginnen. De Franz Jozef Glacier had zich een beetje verstopt in de wolken. We vonden hem toch. "Laten we naar het uitkijkpunt wandelen" zei Reinhilde.  Uitkijkpunten liggen meestal hoog, dit was hier ook het geval. Wonderwel ging de klim goed. Prachtig, terug naar het regulier pad en dan tot bij de gletsjer wandelen, ja wandelen, het is geen harde klim, veel vlakke stukken, goed voor mijn tenen. Wegens gevaar voor ongelukken mag men niet dichter komen dan 500 meter voor de ijsblauwe mastodont. Beschrijven, niet aan te beginnen of toch, een kleine poging. Eerst is er een vlakte van een paar honderden meters steengruis doorploegt  met bulderende rivieren, rotsen verspreid over die vlakte, metershoge watervallen, dan een lichte stijging in de vlakte tot men niet verder mag. Daar zijn de rotsen opnieuw maar groter, hoge bergen steengruis en dan ijs, ijs, ijs, binnenin blauw de buitenkant bedekt met een laag steenstof.  Overal staan waarschuwingsborden, tot hier en niet verder, maar dan in t' Engels. Afspanningen in gele koorden maken het compleet.  Toch zijn er die risico's nemen, gewoon om een fotootje. Taiwanezen, ze vallen bijna voorover, met hun zware camera's! De B&B "Holly Homestaed"opgezocht, weer een voltreffer. Vriendelijke ontvangst, zoals overal in New Zealand, de gastvrouw verteld ons waar de beste restaurantjes zijn. We zijn gaan eten in de Blue Pigeon, of zo iets in die aard. Lekker! Terwijl we aan het eten waren viel de regen met bakken uit de lucht. We kwamen buiten en het was droog. Geluk hebben. Nu zitten wij hier in onze kamer een glaasje Porto te drinken, terwijl jullie langzaam wakker worden. Voor jullie kan de zondag beginnen, voor ons loopt hij ten einde. EINDE, voor vandaag. Reinhilde en Jos PS: Misschien doe ik morgen een helikoptervlucht over de gletsjer, als het weer het toelaat. Reinhilde zou graag hebben dat ik eens een helikoptervlucht maak, vraag me niet waarom... Ik zal maar een pamper aandoen. Tot kijk?

Punakaiku

Naar Punakaiki. Opgestaan en direct mijn bril opgezet, geen tweede keer! Reinhilde schoof de luiken open. "O, wat een mooi weer, zie hoe schoon." Een mooie zonsopgang dook de kamer in. Ontbijten, worstjes met gebakken tomaat en champignons, toast, fruit enz. lekker. 8 Uur, vertrek, niet te vroeg, niet te laat. We moeten een 240 km rijden tot aan de volgende bestemming. Onderweg een zelfmoordkieken doodgereden. Het arme dier liep pardoes over, vlak onder het voorwiel. Daar moet je een kieken voor zijn, wij denken aan een soort waterkieken of een Pukeko misschien?  Onderweg bewonderden we weer de meest verscheidene landschappen.  Het Zuider-eiland is totaal verschillend van het Noorder-eiland', veel ruwer, krachtiger, anders, maar even bekoorlijk. Soms, heel soms doet het ons aan Oostenrijk denken. Zeehonden spotten, een favoriet tijdverdrijf. We zagen er op het uiterste puntje van de westelijke kust, 'Cape Foulwind'. Zonnen is hun favoriet tijdverdrijf. Moeder met kleintjes, vader op jacht. Ze brengen hun tijd liggend op de rotsen door. Af en toe beweegt er eentje om van de zon ten volle te genieten. Een voorbeeld! Verder door naar de 'Pancake rocks', een grillige rotsformatie die uit de zee oprijst. Het gesteente is precies een stapel pannenkoeken van ons moeder. Ons moeder weet pannenkoeken nogal te stapelen, ze kan hier een voorbeeld komen nemen. Nu zitten we in het 'Punakaiki Resort' een prachtig gelegen hotel nabij de Tasmansea. Lekker gegeten, prachtige zonsondergang gefilmd en gefotografeerd en het verslagje gemaakt terwijl jullie lagen te slapen. O, het leven kan mooi zijn. Tot morgen, misschien, want draadloos internet doet het hier niet overal. Reinhilde en Jos PS: Langs de baan zagen we een bordje waarop stond: next petrolstation: 95 km. Tegen dat ge thuis zijt van een tankbeurt, kunt ge al terugrijden om te tanken! PSS: Reinhilde haar knie is aan de beterhand. (beterknie). PSSS: De zee maakt nogal een lawaai, we moesten het raam dichtdoen om elkaar te verstaan! t'Leven kan ook hard zijn.

Bootje varen en wandelingetje maken.

De boottocht. Het begon weer op zijn Joskes! Ik  kwam aan bij de vertrekplaats van de boot en merkte tot mijn en Reinhilde haar verbazing dat mijn bril nog in de B&B lag. "Hoeveel tijd hebben we nog voor het vertrek?" vroeg Reinhilde me. "Nog 20 minuten". Ik moet even slikken, zonder bril kan ik wel in de verte zien, maar niets lezen of fotograferen. "Ga hem dan halen, het is maar 5 minuutjes tot in Little Kaiteriteri." 5 minuten heen en 5 minuten terug, dat maakt 10 minuten. ""Goed' ik zal gaan". Het stressen kan beginnen! Ik sprong de auto in en reed tergend traag, zo voelde het toch aan, naar de B&B. Bril snel gevonden, hij lag nog op het nachttafeltje! Gelukkig heb ik hem niet moeten zoeken! Ik ben haastig teruggereden en heb de auto op dezelfde plek geparkeerd. Reinhilde had ondertussen vernomen dat de boot 5 minuten vroeger dan wij dachten, zou vertrekken!  "Die stress is slecht voor mijne motor" zei ze. "Ik dacht dat je het niet zou halen en dat je rechts zou rijden in plaats van links." Wat niet gebeurde, ik was nog goed op tijd en had de wegcode goed opgevolgd. De boot vertrok enkele ogenblikken later.  Per boot of te voet is de enige manier om het' Abel Tasman National Park' te ontdekken. Gemotoriseerd vervoer, fietsen of mountainbikes mogen er niet komen We voeren voorbij een rots genaamd 'split appel'. Het is een enorme ronde rotsblok die door iemand met een grote bijl gesplitst werd, zo lijkt het toch. Mooi. De boot voer verder en verder, langs mooie baaien, zeehondjes, aalscholvers  kajakers en zeevogels waarvan ik de naam niet ken. We vaarden tot Totaranui Bay daar keerde de Seashuttle terug tot Bark Bay. We stapten uit en gingen te voet verder tot Torrent Bay. Wegeltjes op en neer stappen Het is maar 75 km. Niet veel voor een ervaren klimmer. "O, klein foutje, komma vergeten, moet zijn: 7,5km"! Tijd zat, 4 uur om deze afstand te overbruggen. Van brug gesproken; op de wandelweg had men om mij te tergen een hangbrug geplaatst. Wiebelend, zwetend, zo snel mogelijk oversteken en zeker niet naar beneden kijken, diep diep diep, en wat een lengte. Voor mij leek het op de brug uit "Indiana Jones", Indiana Jos vanaf nu dus. Plotseling hoorde ik achter mij " smak" en "oei". Reinhilde zat op haar knieën. "Wat krijgt ze nu? Valt ze nu al voor mij op haar knieën? Zo' n held ben ik toch niet." "Ik ben gestruikeld" zei ze. "Over niets, gewoon door rondom mij te kijken." "Pijn gedaan?" "Neen". Maar het bloedde toch fel. Zoals haar moeder heeft ze altijd wel plakkertjes, windeltjes, zalfjes en ontsmettingsmiddeltjes bij. Het was vlug gefixt. We keken iets meer naar de grond, maar de omgeving was te mooi om grond te bekijken. Varens, zwart gebrande bomen, struiken, ravijnen, watervalletjes rotsen, vogeltjes met rare geluiden, bloemetjes en spectaculaire zichten op de verschillende baaien passeerden de revue. Onderweg aten we ons lunchpakket op. Een broodje met gesnipperde kaas, tomaat, kip, sla, komkommer en nog van alles anders. We bereikten vlugger dan voorzien de aankomst. Wachten op een strand in volle zon, een marteling? Neen zeker niet. Zeewatergeur, zand, schelpjes, drijfhout, de heerlijke warmte op de huid, een mens wordt van minder happy. Das boot kwam. Er was een kleine Maorijongen op de boot die erg geïnteresseerd was in onze taal. Hij vroeg allerlei vertalingen van woorden en uitdrukkingen. De jongen was misschien 10 jaar oud. Hij was met zijn klas een week op kamp geweest. Toen we de boot verlieten riep zijn ganse klas: " Tot ziens!" Prachtig! Ik denk dat dit wel genoeg is voor vandaag, morgen een ander sprookje. Reinhilde en " Indiana" Jos  PS: geen PS vandaag.

We kunnen de boot op!

Beste achterblijvers, Vroeg opgestaan, te vroeg. Zes uur uit bed, gepakt, ontbeten, vertrokken, onderweg de auto volgetankt, het depot van afleveren zoeken, gevonden, auto achtergelaten, naar de boot gebracht door iemand van het autoverhuurbedrijf en ingescheept: alles binnen anderhalf uur. Van snelheid gesproken in een 'take it easy' country. Verlof noemt men dat. De reis naar en door het Zuider-eiland kan beginnen. Om 8 uur 25 stipt: vertrek. De boottocht verloopt kalm. We merken bijna niet dat we vertrokken zijn. De zee geeft geen hoge golven. Zeeziekte zal voor een andere keer zijn. Onderweg merken we een eiland met windenergiemolens, ze wuiven ons uit. Er staat wel een harde wind. Het is te merken aan die molens. Wellington is een van de windrijkste streken. In 1975 was er een storm met windstoten van  wel 270km per uur! Er kwamen 51 mensen om.  We drinken een goed verpakt koffietje. Deksel op, morsen vermijden. Er is heel wat verschillend volk aan boord; een op en af gaan van benedendek naar bovendek, een gezellige drukte. Reinhilde is ondertussen de reis op het Zuider-eiland aan het voorbereiden, tenminste de eerste etappe, tot Motueka. Daar overnachten we 2 dagen. Ze heeft een wandeling van 45 km gevonden. Wat kan ik er op zeggen?  " No, not again, please!" Terwijl ik dit schrijf vliegt de patrijsdeur dicht met een hels kanonlawaai! Schrikken! Het is een mooie overtocht. De eilanden schuiven voorbij onder een staalblauwe lucht. De zee schuimt zachte witte golven. Terug het kanon, we worden het gewoon.  Juist de 'gents' toiletten bezocht. De boot rolde. Licht dronken gevoel overviel mij. Concentratie! ... Ja, gelukt!  We gaan opnieuw naar het bovendek. Het Zuider-eiland komt te voorschijn van uit de goedweernevel. Op het dek, een Hollandse mevrouw die ons haar levensverhaal doet. Ze had een huisje in Zuid Afrika en was op bezoek bij een vriendin. Ze vertelde het droeve nieuws van de verongelukte kinderen in Zwitserland. Gelezen in de krant. Nieuws gaat snel de wereld rond.  Aanmeren, niets van gevoeld. Ontschepen is een scheepsfluitje van een cent. Goed geregeld. Men staat ons op te wachten. Ceuppens staat er op een bordje. Ok, hier zijn wij. Auto, paperassen in orde en weg. Druk is het de eerste kilometers, daarna toch een echte file, ... werken. De opstopping is mooi meegenomen, zo kan ik ook genieten van de verschillende landschappen. De kleuren hebben afgesproken dat ze alle soorten groen zouden vormen. Gelukt! Ook blauw en oker en rood zijn ze niet vergeten. Vegetariërs slaan deze passage best over.  Langs de kant van de weg staan honderden wachtende lekker malse biefstukken te grazen. Lamsbouten overheersen de bergflanken, lekker vooruitzicht. Voor de vegetariërs onder jullie is er ook wat wils.  Duizenden appelbomen onder netten, om ze te beschermen tegen hagel en vrieskou, staan te pronken. Ik ben de lekkerste want ik ben een Nieuw Zeelandse appel. Eindelijk aangekomen in B&B Bayview te Kaiteriteri, iets voorbij Motueka. Wat een ongelooflijke view. Zicht op zee en in de verte heuvels van een nog onbekende wereld, voor ons tenminste. Morgen gaan we op ontdekkingstocht, niet met een bus maar met een boot. Er is een kleine boot gereserveerd die ons langs de Tasman Bay tot Totaranui vaart, terugkeert en ons afzet te Bark Bay. Wij moeten dan te voet verder tot Torrent Bay. Het is een wandeling van twee uur, wij hebben vier uur de tijd dan komt de boot - hopelijk - ons ophalen. Waar beginnen we weer aan. Dat verhaal zal voor morgen zijn. We zijn de koeien gaan proeven in een tof restaurantje met uitzicht over de Bay. Ik weet het, het klinkt verschrikkelijk voor thuisblijvers, maar we laten het niet aan ons hart komen. Nog een nachtje slapen en het volgend avontuur kan starten. Jos en Reinhilde PS: vraag eens aan ons vader of hij onze Lotto heeft binnengedaan. PSS: het is hier stralend mooi weer.

Tijd om te vertrekken naar het Zuider-eiland

Beste virtuele medereizigers, Eerst en vooral wil ik terugkomen op te tocht van gisteren. Ieder verhaal heeft een beetje drama nodig, dat maakt het spannend. Mocht er nog enige twijfel over bestaan, ondanks de zware inspanning, hebben we er echt van genoten. Een onvergetelijk avontuur dat we terug zouden ondernemen, maar met de auto aan de aankomstlijn. Tot zover. Vandaag hebben we in file gereden, vijf auto's na elkaar. Hier rijdt men gemakkelijk honderd kilometer zonder ook maar gehinderd te worden. Rijden is hier in de zetel zitten en zorgen dat je niet in slaap valt. Enkel toen we Wellington naderden werd het een ietsie pietsie drukker. Wellington is wel redelijk druk in vergelijking met andere plaatsen. Het is dan ook een doorgangshaven naar het Zuider-eiland. Het Te Papa is een fantastisch ingericht, gratis (!) museum. Het vertelt de geschiedenis van de Maori's en de Engelse koloniale overheersing. Tijdelijke tentoonstellingen maken het plaatje compleet. Momenteel liep er een expo over 200 jaar trouwjurken, in bruikleen gegeven door het British Museum. We hadden de tijd niet om alles te bewonderen. Bij het terugkomen van een restaurantje liepen we voorbij een Health Center. Ze gaven er " muscle healing massage".  We zijn maar doorgegaan. Tijd hè. Ons B&B ligt prachtig tegen een van de heuvels geplakt. Een zicht over de haven en de stad van uit ons bed, wie zou er niet jaloers worden? Morgen gaan we de auto tegen 7uur25  inleveren en varen we met de Ferry van 8uur25 naar de andere kant, het zuiden tegemoet. Daar krijgen we een andere wagen om verdere avonturen te beleven. Reinhilde en Jos PS: aan al degenen die op 13 maart 55 worden of werden een dikke proficiat! Komt er maar ene op drinken! PSS: de GSM hebben we op stil gezet. Dat we daar niet eerder aangedacht hebben.

Trektocht langs de vulkanen.

Wat een mooie dag leek te worden, werd het ook. Zonnig weer. Tijd om een wandelingetje te maken. Waarom niet de'Tongariro Alpine Crossing,' met dit mooi weer moet het toch lukken!  De 'Tongariro Alpine Crossing,' vertrekt op parking À en stopt op parking B. 20 km! verder...  Op parking B komt er een busje u ophalen en brengt u terug naar parking A. Deze tocht brengt u tot aan de vulkanen. Tot zover de info. Het vertrek was nogal druk. Op de wegen rijden er minder auto's dan dat er hier mensen waren. Rustig wandelen, ho maar! Het deed me denken aan een klasuitstap en ik haat dat. Goedgezindheid ging al vlug over in gezaag. Er was maar een persoon die Vlaams begreep.  Reinhilde moest mijn " t is hier om niet aan te beginnen" en "hoe geraken we op tijd bij de bus" aanhoren. De laatste bus vertrok om 17uur30 en het was al 9 uur 30! We waren nog niet eens goed op weg. Klimmenklimmenklimmen trappen op en terug af en op en af, rotsen in de weg lavakiezeltjes die je deden uitglijden en dan dat volk dat voorbijschoot. De trappen waren houten staketsels gevuld met kiezel. Mooi, dat wel, maar hoog  dat ze het hadden gemaakt. Bijna twee treden voor een of was het andersom? Wonderwel geraakte ik toch boven, dacht ik want bij de volgende bocht kwam er terug een sterke klim! Reinhilde die veel fitter is dan ik wachtte geduldig op mijn komst. Gelukkig waren er onderweg redelijk "platte" wegeltjes. Daar recupereerde ik! Dat dacht ik maar! Ik ben nu wel gewoon van in Oostenrijk bergwandelingen te maken maar dit overtrof alles. En dan die bus! Stressen, stressen, op tijd daar geraken ik kon het niet uit mijn hoofd zetten! Na een tijdje wordt de duivel het branden gewoon.wel het is hier Zijn omgeving! De krater kwam in ons vizier, rood, zwart, bruin, grijs, dampen van zwavel prachtig. De vergezichten waren vergezichten. Kilometers glooiende groene landschappen met een blauwe nevelschijn. Dan de weg naar beneden: nog gevaarlijker. Uitglijden op een pad van een meter breed op een hoogte van 1900 meter langs beide kanten is niet om over naar huis te schrijven! (wat ik in feite toch maar doe.) De bus! Ik was het bijna vergeten door al die pracht. Reinhilde herinnerde er mij aan. "Of ik toch niet een beetje sneller kon stappen". Neen dus. " Ik zal al voorop gaan" zei ze. "dan kan ik de chauffeur laten wachten" Ok dan maar. Ik zal er wel geraken. Een slak komt er ook wel!  Alleen naar beneden, nog 8 km te gaan. Puffen, kreunen, " dit is de laatste keer" nog meer vloeken. Oppassen voor de val. Trappen op bij het dalen!. Want dat kunnen ze: u eerst laten dalen om u daarna terug te laten klimmen! Eindelijk bereikte ik het bos, alleen.  Drie of vier km door het bos, alleen. Geen kat te zien. Enkel de vogeltjes floten mij uit. Er was toch geen kat. " Ben ik nu wel op de juiste weg" flitste er door mij. " Ik ben toch geen afslag tegengekomen?"  "Straks verdwaal ik nog en ik heb geen survivel gestudeerd! Welke planten kan ik eten, Mag ik van rivierwater drinken?" Zover kwam het gelukkig niet. Reinhilde stond mij op te wachten bij de 'bushalte'. Ze was blij mij te zien (mooi meegenomen). Ze was reeds een halfuur vroeger aangekomen. "Nooit laat ik u nog alleen" zei ze. "Oef" dacht ik gelukkig. Het busje kwam zo en reed ons samen terug naar parking À.  We hadden het gehaald! We hebben een klim gedaan van 800 meter over een afstand van 8 km. Dalen was 12 km. Ik voel ,neen wij voelen het nog in onze benen. We werden wel beloond met heerlijke vergezichten! De vulkanen hebben we laten slapen. Jos en Reinhilde PS : cameraverhaal Reinhilde vond haar fototoestel niet. Ze had het per toeval in een koekendoos gestoken ! PSS: kan de pedicuur eventjes langs komen? Ik heb bleinen. PSSS' 4 uur film...