Naar Punakaiki. Opgestaan en direct mijn bril opgezet, geen tweede keer! Reinhilde schoof de luiken open. "O, wat een mooi weer, zie hoe schoon." Een mooie zonsopgang dook de kamer in. Ontbijten, worstjes met gebakken tomaat en champignons, toast, fruit enz. lekker. 8 Uur, vertrek, niet te vroeg, niet te laat. We moeten een 240 km rijden tot aan de volgende bestemming. Onderweg een zelfmoordkieken doodgereden. Het arme dier liep pardoes over, vlak onder het voorwiel. Daar moet je een kieken voor zijn, wij denken aan een soort waterkieken of een Pukeko misschien?  Onderweg bewonderden we weer de meest verscheidene landschappen.  Het Zuider-eiland is totaal verschillend van het Noorder-eiland', veel ruwer, krachtiger, anders, maar even bekoorlijk. Soms, heel soms doet het ons aan Oostenrijk denken. Zeehonden spotten, een favoriet tijdverdrijf. We zagen er op het uiterste puntje van de westelijke kust, 'Cape Foulwind'. Zonnen is hun favoriet tijdverdrijf. Moeder met kleintjes, vader op jacht. Ze brengen hun tijd liggend op de rotsen door. Af en toe beweegt er eentje om van de zon ten volle te genieten. Een voorbeeld! Verder door naar de 'Pancake rocks', een grillige rotsformatie die uit de zee oprijst. Het gesteente is precies een stapel pannenkoeken van ons moeder. Ons moeder weet pannenkoeken nogal te stapelen, ze kan hier een voorbeeld komen nemen. Nu zitten we in het 'Punakaiki Resort' een prachtig gelegen hotel nabij de Tasmansea. Lekker gegeten, prachtige zonsondergang gefilmd en gefotografeerd en het verslagje gemaakt terwijl jullie lagen te slapen. O, het leven kan mooi zijn. Tot morgen, misschien, want draadloos internet doet het hier niet overal. Reinhilde en Jos PS: Langs de baan zagen we een bordje waarop stond: next petrolstation: 95 km. Tegen dat ge thuis zijt van een tankbeurt, kunt ge al terugrijden om te tanken! PSS: Reinhilde haar knie is aan de beterhand. (beterknie). PSSS: De zee maakt nogal een lawaai, we moesten het raam dichtdoen om elkaar te verstaan! t'Leven kan ook hard zijn.