Christchurch. 22 februari 2011, vier uur in de namiddag. Een krachtige aardbeving vernietigd het hart van de stad. Er vallen 182 doden. Houten gebouwen blijven overeind of barsten, stenen huizen vallen of scheuren open. Vensters springen, glasscherven vallen naar beneden, hoge wolkenkrabbers staan nog overeind maar traphallen en hele verdiepingen liggen binnen op elkaar gestapeld. Stofwolken en puin. 25 maart 2012 We kwamen rond èèn uur dertig toe te Christchurch. De B&B House Lea werd van het ergste gespaard. Er zijn hier en daar wel barsten, maar het staat nog overeind. De herstellingswerken zouden echter 400 000 NZ Dollar bedragen. Ongeveer 250 000 €. Na de hartelijke verwelkoming zijn we de restanten van de stad gaan bekijken. Ontnuchterend. Wat eens een mooie, aangename winkel-, wandel- en bedrijvenstad  was, is herleid tot een spookstad. Het centrum is volledig met dranghekken omzoomd. Alles wordt gecontroleerd door militairen. Echt eng. Enkel gespecialiseerd  en geautoriseerd personeel mag er komen. Zelf nu, op zondag, werken de machines verder. Hotels gaan tegen de vlakte. Bankgebouwen, zakenkantoren niets wordt of werd gespaard. De Christchurch Cathedral is herleid tot een gebinte op resten van oude glorie. Afbraakwerken, tonnen puin, knipperende verkeerslichten in verlaten straten geven een akelig leeg gevoel. Sommige mensen lopen nu, dertien maand na de beving nog verweesd rond. Ze bezoeken van achter de dranghekken hun herinneringen. De impact op hun leven is enorm, dit had men niet verwacht. Foto's  nemen gaat moeilijk. Het is alsof men binnen in mensen kijkt. We nemen  toch foto's, omdat we zo geraakt zijn door wat we te zien krijgen. Plotseling kwamen we in Cashelstreet. Een wereld van hoop en veerkracht. De stad heeft een kleine adem gevonden. Er staan containers, containers in alle kleuren als Legoblokken mooi op en in elkaar gepuzzeld. Een winkel en eetcentrum, Restart Mall, is verrezen op het puin.  De Phoenix ontwaakt.  De kracht van mensen.  De wil van mensen.  De moed van mensen.  Het optimisme van de mensen. Onze reis loopt ten einde.  We willen iedereen bedanken die ons virtueel volgden,  reageerden en zij die niet reageerden. Voor ons was het een onvergetelijke ervaring. Hopelijk hebben de verhaaltjes jullie kunnen begeesteren.  Nieuw Zeeland is een wondermooi sprookjesland, bergen, vulkanen,(!) stranden, baaien, regenwoud, bossen, vlaktes, fjorden, maar het mooiste zijn de mensen: vriendelijk, behulpzaam, attent. Altijd vragen ze:" hoe is je dag geweest, waar kom je vandaan, wat ga je doen?" niet uit nieuwsgierigheid maar uit interesse. Nieuw Zeeland ligt eenzaam in de grote Oceaan. De wegen zijn eenzaam. De bergen zijn eenzaam. De stranden zijn eenzaam. Maar men voelt er zich niet eenzaam! Genoeg gepreekt. Misschien komt er nog een verslag van onderweg... maar we komen dinsdag 27 maart 2012 ongeveer rond 11uur05 toe te Zaventem. Reinhilde & Jos PS: Wie ons in levende lijve (hopelijk) wil zien, kan ons opwachten aan de terminal. PSS: Reinhilde heeft ook een pull in merino en possum gevonden. Nu is zij van mijn gezaag vanaf! PSSS: internet werkt traag, PSSSS: We zullen moeten uitrusten in La Douce France. Ik dacht te zeggen op 't werk, maar de collega's lezen mee!!! Jos