De boottocht. Het begon weer op zijn Joskes! Ik  kwam aan bij de vertrekplaats van de boot en merkte tot mijn en Reinhilde haar verbazing dat mijn bril nog in de B&B lag. "Hoeveel tijd hebben we nog voor het vertrek?" vroeg Reinhilde me. "Nog 20 minuten". Ik moet even slikken, zonder bril kan ik wel in de verte zien, maar niets lezen of fotograferen. "Ga hem dan halen, het is maar 5 minuutjes tot in Little Kaiteriteri." 5 minuten heen en 5 minuten terug, dat maakt 10 minuten. ""Goed' ik zal gaan". Het stressen kan beginnen! Ik sprong de auto in en reed tergend traag, zo voelde het toch aan, naar de B&B. Bril snel gevonden, hij lag nog op het nachttafeltje! Gelukkig heb ik hem niet moeten zoeken! Ik ben haastig teruggereden en heb de auto op dezelfde plek geparkeerd. Reinhilde had ondertussen vernomen dat de boot 5 minuten vroeger dan wij dachten, zou vertrekken!  "Die stress is slecht voor mijne motor" zei ze. "Ik dacht dat je het niet zou halen en dat je rechts zou rijden in plaats van links." Wat niet gebeurde, ik was nog goed op tijd en had de wegcode goed opgevolgd. De boot vertrok enkele ogenblikken later.  Per boot of te voet is de enige manier om het' Abel Tasman National Park' te ontdekken. Gemotoriseerd vervoer, fietsen of mountainbikes mogen er niet komen We voeren voorbij een rots genaamd 'split appel'. Het is een enorme ronde rotsblok die door iemand met een grote bijl gesplitst werd, zo lijkt het toch. Mooi. De boot voer verder en verder, langs mooie baaien, zeehondjes, aalscholvers  kajakers en zeevogels waarvan ik de naam niet ken. We vaarden tot Totaranui Bay daar keerde de Seashuttle terug tot Bark Bay. We stapten uit en gingen te voet verder tot Torrent Bay. Wegeltjes op en neer stappen Het is maar 75 km. Niet veel voor een ervaren klimmer. "O, klein foutje, komma vergeten, moet zijn: 7,5km"! Tijd zat, 4 uur om deze afstand te overbruggen. Van brug gesproken; op de wandelweg had men om mij te tergen een hangbrug geplaatst. Wiebelend, zwetend, zo snel mogelijk oversteken en zeker niet naar beneden kijken, diep diep diep, en wat een lengte. Voor mij leek het op de brug uit "Indiana Jones", Indiana Jos vanaf nu dus. Plotseling hoorde ik achter mij " smak" en "oei". Reinhilde zat op haar knieën. "Wat krijgt ze nu? Valt ze nu al voor mij op haar knieën? Zo' n held ben ik toch niet." "Ik ben gestruikeld" zei ze. "Over niets, gewoon door rondom mij te kijken." "Pijn gedaan?" "Neen". Maar het bloedde toch fel. Zoals haar moeder heeft ze altijd wel plakkertjes, windeltjes, zalfjes en ontsmettingsmiddeltjes bij. Het was vlug gefixt. We keken iets meer naar de grond, maar de omgeving was te mooi om grond te bekijken. Varens, zwart gebrande bomen, struiken, ravijnen, watervalletjes rotsen, vogeltjes met rare geluiden, bloemetjes en spectaculaire zichten op de verschillende baaien passeerden de revue. Onderweg aten we ons lunchpakket op. Een broodje met gesnipperde kaas, tomaat, kip, sla, komkommer en nog van alles anders. We bereikten vlugger dan voorzien de aankomst. Wachten op een strand in volle zon, een marteling? Neen zeker niet. Zeewatergeur, zand, schelpjes, drijfhout, de heerlijke warmte op de huid, een mens wordt van minder happy. Das boot kwam. Er was een kleine Maorijongen op de boot die erg geïnteresseerd was in onze taal. Hij vroeg allerlei vertalingen van woorden en uitdrukkingen. De jongen was misschien 10 jaar oud. Hij was met zijn klas een week op kamp geweest. Toen we de boot verlieten riep zijn ganse klas: " Tot ziens!" Prachtig! Ik denk dat dit wel genoeg is voor vandaag, morgen een ander sprookje. Reinhilde en " Indiana" Jos  PS: geen PS vandaag.