Beste achterblijvers, Vroeg opgestaan, te vroeg. Zes uur uit bed, gepakt, ontbeten, vertrokken, onderweg de auto volgetankt, het depot van afleveren zoeken, gevonden, auto achtergelaten, naar de boot gebracht door iemand van het autoverhuurbedrijf en ingescheept: alles binnen anderhalf uur. Van snelheid gesproken in een 'take it easy' country. Verlof noemt men dat. De reis naar en door het Zuider-eiland kan beginnen. Om 8 uur 25 stipt: vertrek. De boottocht verloopt kalm. We merken bijna niet dat we vertrokken zijn. De zee geeft geen hoge golven. Zeeziekte zal voor een andere keer zijn. Onderweg merken we een eiland met windenergiemolens, ze wuiven ons uit. Er staat wel een harde wind. Het is te merken aan die molens. Wellington is een van de windrijkste streken. In 1975 was er een storm met windstoten van  wel 270km per uur! Er kwamen 51 mensen om.  We drinken een goed verpakt koffietje. Deksel op, morsen vermijden. Er is heel wat verschillend volk aan boord; een op en af gaan van benedendek naar bovendek, een gezellige drukte. Reinhilde is ondertussen de reis op het Zuider-eiland aan het voorbereiden, tenminste de eerste etappe, tot Motueka. Daar overnachten we 2 dagen. Ze heeft een wandeling van 45 km gevonden. Wat kan ik er op zeggen?  " No, not again, please!" Terwijl ik dit schrijf vliegt de patrijsdeur dicht met een hels kanonlawaai! Schrikken! Het is een mooie overtocht. De eilanden schuiven voorbij onder een staalblauwe lucht. De zee schuimt zachte witte golven. Terug het kanon, we worden het gewoon.  Juist de 'gents' toiletten bezocht. De boot rolde. Licht dronken gevoel overviel mij. Concentratie! ... Ja, gelukt!  We gaan opnieuw naar het bovendek. Het Zuider-eiland komt te voorschijn van uit de goedweernevel. Op het dek, een Hollandse mevrouw die ons haar levensverhaal doet. Ze had een huisje in Zuid Afrika en was op bezoek bij een vriendin. Ze vertelde het droeve nieuws van de verongelukte kinderen in Zwitserland. Gelezen in de krant. Nieuws gaat snel de wereld rond.  Aanmeren, niets van gevoeld. Ontschepen is een scheepsfluitje van een cent. Goed geregeld. Men staat ons op te wachten. Ceuppens staat er op een bordje. Ok, hier zijn wij. Auto, paperassen in orde en weg. Druk is het de eerste kilometers, daarna toch een echte file, ... werken. De opstopping is mooi meegenomen, zo kan ik ook genieten van de verschillende landschappen. De kleuren hebben afgesproken dat ze alle soorten groen zouden vormen. Gelukt! Ook blauw en oker en rood zijn ze niet vergeten. Vegetariërs slaan deze passage best over.  Langs de kant van de weg staan honderden wachtende lekker malse biefstukken te grazen. Lamsbouten overheersen de bergflanken, lekker vooruitzicht. Voor de vegetariërs onder jullie is er ook wat wils.  Duizenden appelbomen onder netten, om ze te beschermen tegen hagel en vrieskou, staan te pronken. Ik ben de lekkerste want ik ben een Nieuw Zeelandse appel. Eindelijk aangekomen in B&B Bayview te Kaiteriteri, iets voorbij Motueka. Wat een ongelooflijke view. Zicht op zee en in de verte heuvels van een nog onbekende wereld, voor ons tenminste. Morgen gaan we op ontdekkingstocht, niet met een bus maar met een boot. Er is een kleine boot gereserveerd die ons langs de Tasman Bay tot Totaranui vaart, terugkeert en ons afzet te Bark Bay. Wij moeten dan te voet verder tot Torrent Bay. Het is een wandeling van twee uur, wij hebben vier uur de tijd dan komt de boot - hopelijk - ons ophalen. Waar beginnen we weer aan. Dat verhaal zal voor morgen zijn. We zijn de koeien gaan proeven in een tof restaurantje met uitzicht over de Bay. Ik weet het, het klinkt verschrikkelijk voor thuisblijvers, maar we laten het niet aan ons hart komen. Nog een nachtje slapen en het volgend avontuur kan starten. Jos en Reinhilde PS: vraag eens aan ons vader of hij onze Lotto heeft binnengedaan. PSS: het is hier stralend mooi weer.