Beste virtuele medereizigers, Eerst en vooral wil ik terugkomen op te tocht van gisteren. Ieder verhaal heeft een beetje drama nodig, dat maakt het spannend. Mocht er nog enige twijfel over bestaan, ondanks de zware inspanning, hebben we er echt van genoten. Een onvergetelijk avontuur dat we terug zouden ondernemen, maar met de auto aan de aankomstlijn. Tot zover. Vandaag hebben we in file gereden, vijf auto's na elkaar. Hier rijdt men gemakkelijk honderd kilometer zonder ook maar gehinderd te worden. Rijden is hier in de zetel zitten en zorgen dat je niet in slaap valt. Enkel toen we Wellington naderden werd het een ietsie pietsie drukker. Wellington is wel redelijk druk in vergelijking met andere plaatsen. Het is dan ook een doorgangshaven naar het Zuider-eiland. Het Te Papa is een fantastisch ingericht, gratis (!) museum. Het vertelt de geschiedenis van de Maori's en de Engelse koloniale overheersing. Tijdelijke tentoonstellingen maken het plaatje compleet. Momenteel liep er een expo over 200 jaar trouwjurken, in bruikleen gegeven door het British Museum. We hadden de tijd niet om alles te bewonderen. Bij het terugkomen van een restaurantje liepen we voorbij een Health Center. Ze gaven er " muscle healing massage".  We zijn maar doorgegaan. Tijd hè. Ons B&B ligt prachtig tegen een van de heuvels geplakt. Een zicht over de haven en de stad van uit ons bed, wie zou er niet jaloers worden? Morgen gaan we de auto tegen 7uur25  inleveren en varen we met de Ferry van 8uur25 naar de andere kant, het zuiden tegemoet. Daar krijgen we een andere wagen om verdere avonturen te beleven. Reinhilde en Jos PS: aan al degenen die op 13 maart 55 worden of werden een dikke proficiat! Komt er maar ene op drinken! PSS: de GSM hebben we op stil gezet. Dat we daar niet eerder aangedacht hebben.