Naar Tongariro National Park.
Ik weet eindelijk waar de ruitenwissers staan!
In de gietende regen zijn we deze morgen vertrokken uit Springwaters  Lodge.
Het regende, regende, het hield niet op. Het had trouwens de hele nacht gegoten.
We bezochten de Huka Falls, wildwaterbaan eerste klas. Met donderend geraas stort, neen, perst het water zich tussen de rotsen.
We konden niet echt genieten van al die nattigheid en zijn dan maar doorgereden .
Rond de middag klaarde de lucht in verte uit, een sprankeltje hoop en een beetje blauw.
Aan het Taupo meer,een kratermeer van 40 km lang en 30 km breed was er al een beetje zon. We aten er een kleinigheid.
Reinhilde had in de New Zealand gids gelezen dat er een wandelweg  vanuit  Whakapapa Village naar de Taranaki Falls liep.
Goed zo, het lag op onze weg.Â
Watervallen! 't Was toch al nat genoeg geweest, of niet soms.
Dus niet! De wandeling zou twee uur duren, tijd genoeg.
Bij ons duurde ze drie uur, foto's, filmen, kijken, bewonderen nog eens foto's nemen nog eens en nog... (Reinhilde heeft al meer dan 1000 foto's.)
Gelukkig  is onze conditie  ok. We zijn bergwandelingen wel een beetje gewoon. Bovendien hebben we een goede pedicure en goede schoenen.
De waterval bevindt zich in een vulkanisch gebergte  De  twee vulkanen de Ngauruhoe (2287m)en de Ruapehu  (2797 m) prijken boven de bergen uit, maar wij zagen hen niet.
De vulkanen  liepen met hun kop in de wolken..
De hele weg is er geen spatje regen gevallen. Mooie wolkenformaties, grijs roze, blauw, licht en donker, wit, Â maakten het landschap nog interessanter.
De plantengroei doet denken aan heide, maar veel forser, wilder steviger.
De roodbruine, soms zwartgrijze lavastenen liggen te wachten op het laatste oordeel, wanneer een vulkaan ontwaakt en zijn toorn uitspuwt boven dit wondermooie land.
De laatste uitbarsting was in 2007 van mount Ruapehu.
We zullen dus voorzichtig moeten zijn.
Nu zijn we goed aangekomen in Tongariro Crossing Lodge in het Tongariro national Park.
Dit verblijf heeft iets van een oude Engelse cottage.
We hebben hier zelfs een eigen living(ske)!
Morgen gaan we een van de vulkanen wakker maken, als we ons niet overslapen.
Jos en Reinhilde
PS: Bastiaan, je moet niet ongerust zijn de stank is enkel rond de kraters waarneembaar, soms als de wind tegen zit ook in de stad, maar de gassen zijn dan wel verdund. Bij ons zat het in onze neus!
PSS: het fototoestel:
Eventjes paniek.
Wanneer Reinhilde haar fototoestel horizontaal hield, alles goed en wel.
Verticaal echter was er niets te zien op het schermpje. Wat nu?
Gekeken, ondersteboven gehouden, schuin, ja dan was er beetje beeld zichtbaar.
Hoe kan dat nu?
Nog eens geprobeerd. Neen geen beeld te zien bij het verticaal houden.
Foto's genomen, wel goed in horizontale stand zelfs foto's in verticale stand genomen kwamen bij horizontale stand op het schermpje.
Nog eens: hoe kan dat nu?
De uitleg is eenvoudig alhoewel het technisch nogal moeilijk uit te leggen valt.
POLAROIDBRILLEN!..
Door onze zonnebrillen vallen de lichtgolven in een enkele richting enz..
Als er iemand is die het beter kan uitleggen, ga uw gang.
Dus met de zonnebril af alles in orde, met zonnebril op, geen verticaal beeld.
De techniek staat voor niets.
Gisteren,
Matamata, de stad van Hobbits en elfen, (ook veel golfterreinen).
 We werden met een bus vanuit het stadje naar Hobbiton gevoerd.
Auto's mogen er niet komen omwille van de ongereptheid van de natuur en omdat het privaat domein is.
De grond is van de familie Alexander, al wat er zich van infrastructuur op bevindt is van de filmmaatschappij.
Er mochten tijdens de voorbereidingen en opname's geen vliegtuigen overvliegen. Twee deden het toch. De piloten werden op de luchthaven door politiemensen opgewacht, camera's werden in beslag genomen en de piloten waren hun vliegvergunning kwijt.
Wanneer men op de site staat is er kilometers in de omtrek niets maar dan ook niets dat u doet herinneren aan de 21ste eeuw. Geen weg, huis, auto, vliegtuig te bespeuren.
De huisjes van de Hobbits zijn mooi geïntegreerd.
Er is veel zorg besteed aan details!
Van hier ging de reis naar Springwaters Lodge, gelegen aan het Lake Rotorua
We zijn even de stad Rotorua gaan verkennen met zijn kokende modderpoelen, toffe restaurantjes en mooie parken.
Wandelen, eten, slapen, wakker worden, ontbijten, uitzoeken wat we gaan  doen tussen al die mogelijke uitstappen, een mens wordt er dolgedraaid van.
S'morgens vroeg op en dan...
Vandaag,
zijn we stinkend rijk geworden.
Rijk aan beelden en stinkend naar zwavel.
We bezochten twee geothermische, vulkanische  parken: Wai-O-Tapu en Waimangu.
Borrelen, spuiten, koken, stomen, kleuren die niet bestaan, of ja ik zie het toch! Wij zien het! Een wondere wereld van stank, gesssisss, gepruttel van warme modder. Neen, hete modder, Â nog hetere bronnen, in alle kleuren en nog meer geuren. Daarrond een groene wereld, hoe bestaat het: vogels tussen de stinkende smurrie.
Middle Earth bestaat! Wij zijn er geweest!!!
Jos en Reinhilde
PS ' hopelijk is de geur vervlogen tegen de tijd van terugkeer?
PSS: momenteel is het hier aan 't gieten!
Bedstory for Bastiaan!
Er waren eens een moeke en een vake die hun kindjes nogal verwaarloosden.
Veel zakgeld kregen de arme schaapjes niet, want het moeke en het vake wilden doodgraag naar Matamata gaan. Het vake en moeke moesten er veel voor opofferen en zo kwam het dat de kindjes niet meemochten op hun reis. De kindjes moesten thuis blijven.
Op en dag namen het moeke en vake een grote vogel onder hun hoede en vroegen hem of hij hen naar het land van de Hobbits wou vliegen. " ja" zei de 'A380 Vogel' maar dat zal jullie heel veel centen kosten.
Zo gezegd zo gedaan, het moeke en vake vertrokken op reis, maar eerst gingen ze nog een beetje geld opmaken in een groot land: Australie.
Het geld geraakte op en ze moesten een kleinere vogel inhuren om hen naar hun bestemming te vliegen. Een Boeing 377.
Aangekomen in het beloofde land huurden ze een auto.
Het stuur stond wel aan de verkeerde kant, maar het vake zorgde er voor dat ze zonder ongelukken in Matamata aankwamen.
Tot hun ongenoegen moesten ze er nog eens heel veel centjes uitgeven: wel136 $ om er binnen te mogen.
Het was er oogverblindend mooi. Echt wat ze van hun kinderen hadden te horen gekregen.
Juist zo als in de movie.
O, wat zouden ze er graag blijven maar de regering van het Hobbitland liet dit niet toe.
Bijna platzak telefoneerden ze naar hun kindjes om nog meer centjes op te sturen.
Maar die reageerden niet.
Toen lazen ze in de krant van Hobbitland dat de koning van het land van het moeke en het vake, samen met een zeer goede sociale eerste minister, de beslissing hadden genomen om iedereen 2 jaar langer te laten werken.
Wat waren het vake en het moeke blij. Zo konden ze weer 2jaar langer sparen om terug te keren!
In plaats van met een armoedig pensioentje te moeten verder leven.
Van puur geluk beslisten ze om er nog een paar weken bij te doen en het volledige Hobbitland te verkennen.
Laat ons nu maar hopen dat het vake en moeke nog centjes over hebben om terug te keren naar hun koninkrijkje!
Ze leefden nog lang en gelukkig maar kindjes kregen ze niet meer.
JC
Beste everyone,
Vandaag was het een dag met lijken langs de weg.
Doodgereden possums, vogels, en andere onherkenbare dieren.
Ze worden s'nachts omvergereden. Het is hier ook stikkedonker!
We zijn vandaag om 8uur 30 vertrokken uit Paihia in een grijze, hier en daar blauwe lucht.
Het was alsof iedereen naar dezelfde bestemming moest, druk verkeer.
Auckland lag er zonnig bij en is een indrukwekkende stad van op de snelweg gezien. Er wonen +\- 1,5 miljoen people.
Bij afrit 477 werd het minder druk.
Het landschap is ook hier adembenemend mooi. Men heeft ogen te kort.
Het is spijtig dat er niet veel stopplaatsen voorzien zijn door de overheid.
Een plaatsje vinden langs de weg om een fotootje te nemen is moeilijk maar ons kennende.
We hebben een rit gemaakt langs wat genoemd wordt ' de mooiste kust van New Zealand'.
Wij beamen het nu reeds.
Gelukkig is de benzine niet zo duur als in ons - tot nu toe - landje.
We verblijven nu in Cotswold Cottage te Aotearoa dicht tegen Thames en Coromandel .
Een hemelbed en een privejacuzzi. Ik zal moeten oppassen dat ik niet met een gebroken nek naar huis moet.
De cottage staat trouwens te koop. Sponsors?
We gaan nu eten want Reinhilde begint ongedurig te worden.
Tot later
Jos en Reinhilde
PS voor Pieterjan
Het is niet omdat ge thuis met worst zijt grootgebracht dat ge moet denken dat alles worst is
Hello followers,
Opgestaan, ontbeten en weg, maar dan veel trager.
Het ontbijt was weer onweerstaanbaar lekker. Huisgebakken brood door de gastheer, vers fruit, scrambled eggs, marmelade, platte kaas, ontbijtgranen enz.
Daarna naar de Haruru Falls in de gietende regen, water boven en onder.
Plezant om te filmen of te fotograferen is iets anders.
Ik, Jos werd er moedeloos van.
Gelukkig is er Reinhilde.
Zij stelde voor om naar het Treaty House te gaan te Waitangi waar het vredesverdrag tussen de Britten en de Maori's werd getekend in 1840.
Op hetzelfde domein bezochten we ook het Whare Runanga (gemeenschapshuis van de Maori's)
en de Ngatokimatawhaorua (dit is ZONDER fouten geschreven) de vijfendertig meter lange Maori-oorlogskano.
Het Treaty House is een bijzonder mooi voorbeeld van 19de eeuwse Engelse bouwstijl.
Het Whare Runanga is van 1940.
Koffie en een koekske en dan ... naar de dolfijnen!!!
Nu moeten jullie weten dat het weer echt niet mee zat.
De zee was wild, regen striemde en het waaide hard.
De beste periode om de zee op te gaan.
Maar onze reservatie was gemaakt, dus ... wijle weg.
Na een tijdje hing ik over de reling, niet om te kotsen maar om te filmen. Golven die op en neer, links en rechts, boven en nog meer onder gaan. Water met teveel zout in, tegen de lippen, tegen de bril, tegen de camera en toch volhouden
Hoe zot kan je zijn om toch maar een dolfijn voor de lens te krijgen.
HET IS ME GELUKT OOK!!!
Reinhilde had - spijtig voor de foto's - minder geluk, zij was niet zo gek om over de reling te hangen.
Hole In The Rock is zoals het zelf zegt een gat in een rots.
Het is een wereldberoemd natuurwonder. Normaal gezien vaart de catamaran er onder door maar dit was omwille van de wilde zee onmogelijk.
Spectakel gegarandeerd. Hevige bootbewegingen, door wind en woelige baren is het Reinhilde toch gelukt om foto's te maken.
De film zal iets meer bewogen zijn,
Bij het terugvaren was het plots anders: rustig, kalm, zonnig.
De lucht trok open. De Bay Of Islands liet plots zien hoe mooi ze is in de volle zon.
De kapitein meerde aan in een van de schilderachtige baaien: Waewaetorea of zo iets.
Het kan ook Urupukapuka geweest zijn. Al die namen uit elkaar houden is niets voor mij.
We mochten uitstappen.
Ik hoopte al dat de kapitein ons hier zou achterlaten maar Reinhilde zag dat niet zitten.
Sommige onder de followers wel denk ik.
Reinhilde kreeg haar zin voor de zoveelste keer!!!
We vaarden terug naar Paihia, aten er iets en nu zit ik hier het verslagje te typen.
Nog een opmerking wil ik er aan toevoegen, het eten.
Dat zullen jullie wel zien als we nog naar huis willen komen.
PS een quizvraagje:
Geef de naam van de oorlogskano van de Maori's.
Niet gaan terugzien hè!!
PS 2: Geld uit de muur halen gaat hier veel sneller dan in België, het opdoen ook!
Slaapwel, wij gaan nu inpakken en misschien tot morgen.
Jos en Reinhilde.
Hallo, volgers,
We zullen jullie in de toekomst moeten teleurstellen.
New Zealand is zo een beautiful country dat we het niet in foto's kunnen vatten.
Vandaag zijn we eerst Auckland doorgeflitst, we moesten immers nog ongeveer 345 km afleggen.
Na Auckland bevonden we ons in Hobbitland. Erg afwisselend, hoogtes, laagtes, water ,kuddes schapen, koeien, grasvlaktes, oude bomen, eindeloze vergezichten, weinig mensen, bijna geen traffic, kortom verbluffend mooi.
Het regenwoud heeft zijn naam niet gestolen. Toen we er doorreden is het beginnen regenen om pas de volgende dag s'namiddag te stoppen.
Toch hebben we door de miezer een boom van 2000 jaar en een uur gezien.
- Ik weet het bij de foto staat 1500 jaar, maar op een paar eeuw meer komt het niet aan. -
De Kauri is een heilige boom voor de Maori's. Voor ze hem kappen wordt met een ceremonie aan de goden toelating gevraagd om hem te mogen vellen.
Rond 6 uur s'avonds waren we op onze bestemming.
Clearwater Retreat. B&B. Is prachtig gelegen aan de Waitangi rivier.
Een zeer goede ontvangst, zeer gastvrije mensen, ook in Auckland trouwens.
S'avonds zijn we nog even in Paihia iets gaan eten en dan gaan jetlagslapen.
Ik, Jos, toch.
Jos en Reinhilde.
PS voor Bastiaan
Links rijden valt zo goed mee dat ik van plan ben het ook in België te introduceren.
Ik heb enkel nog moeite met de richtingaanwijzers en de ruitenwissers, links of rechts afslaan resulteert steevast in bewegende wissers. Maar dat zal ook wel in orde komen.
Vake
Hallo daar boven.
Vanaf nu zal het allemaal gemakkelijker worden.
Twee uur hier is twee uur daar, maar dan later.
Met andere woorden. Hier is zes uur in de morgen bij jullie zes uur in de avond.
Wij leven dus in de toekomst, jullie in het verleden.
Tot daar de deskundige uitleg, want het zal nodig zijn
Vanmorgen om een uur s'nachts in Sydney, wat nog twee uur minder verschil is met hier, New Zealand, kregen we van een flauwe plezante een oproep op de GSM.
Het nummer was ons onbekend.
De beller kon er ook niet aan doen, want voor hem was het drie uur in de namiddag.
Het heeft ons wel een slapeloze nacht bezorgd.
We waren echt verschoten. Ik (Jos) had er niet aan gedacht dat een GSM van het werk tot in Australie bereik had.
De GSM stond op om als wekker te dienen!
We moesten immers op tijd op de luchthaven zijn!
Dus: als er nu iemand belt om drie uur in de namiddag, bellen ze ons om drie uur uit ons bed (en dit is GEEN hint)!
Ik heb eindelijk wettelijk links moeten rijden. Veel oefenen is er thuis niet van gekomen met als gevolg dat ik het hier moet leren.
Arme Reinhilde, de ganse weg zei ze tegen mij hetzelfde zoals ik tegen Bastiaan en Pieterjan riep toen ik hen leerde autorijden: RIJ NIET ZO DICHT TEGEN DE KANT!!!
Maar we zijn toch in het drukke verkeer in onze charmante B&B geraakt.
www.bedandbreakfastnz.com
Hopelijk werkt de link.
We zijn nu onze valiezen aan het ordenen, Reinhilde had gerief van mij in haar valies en gerief van haar in mijn valies gedaan. Mocht er een verloren gaan... Wat niet gebeurde.
Wij gaan nu een restaurantje zoeken, gaan jullie maar aan t'werk.
Jos en Reinhilde.
PS: vliegen wordt plezanter en plezanter, al was er iemand naast ons die er anders over dacht. De sukkel moest door de crew geholpen worden met extra zuurstof en ijszakjes.
Om 6 uur reeds wakker. Ontbijt in hotel.
Om 8u15 werden we opgehaald door Ian, onze gids.
We werden vergezeld door drie Amerikanen . Wonder boven wonder lukte het praten met hen goed en verstonden we alles (?) wat de zeer goede gids vertelde.
Zonnig geen wolken en 25 graden C.
De gids vertelde ons allerhande wetenswaardigheden van de verschillende wijken van Sydney.
Vroeger en nu.
Onze eerste stop was aan het weerobservatorium. Van hier hadden we een mooi zicht op de Blue Mountains.
Tijdens de rit passeerden we de infrastructuur van de olympische spelen van Sydney.
Deze sportaccomidaties worden intensief gebruikt door de inwoners.
De tweede halte: Flat Rock, een kalkstenen plateau waar Aboriginals samen kwamen.
De derde halte: Wenthworth falls. Dank zei de regen van de laatste maanden was er hier veel meer water dan gewoonlijk, wat uitzonderlijk is. Om bij het zicht op de watervallen te geraken moesten we 208 grote trappen af en op. Heel indrukwekkend.
Eventjes halt gehouden voor thee of koffie en lekkere gebakjes.
Volgende halte: Princes Rock met een prachtig uitzicht over de vallei en een van de 'dri'e zusters'.
Het middagmaal was gereserveerd in de Ecolodge, een mooie plaats, verstopt tussen de eucalyptusbomen.
Hier heeft men een boom gekweekt uit oerzaden, in een of andere grot gevonden in de buurt.
Een boom uit de tijd van de dinosaurussen.
Volgende stopplaats bood een spectaculair overzicht van de vallei, onderaan kon je zelfs de rivier zien lopen die dit panoramische wonder mee gevormd heeft.
Ook hier weer watervallen waar men ze maar zelden ziet.
Uiteindelijk zijn we op het uitzichtpunt van de 'drie zusters' beland. Zij lagen er in volle glorie bij.
De legende vertellen we thuis.
De laatste stopplaats was de kangoeroe-site.
Een rotsplateau waar door Aboriginals een kangoeroe werd gekerfd in de kalkrotsen.
Men weet niet hou oud deze tekening is.
Terug over Harborbridge naar ons hotel.
Reinhilde en Jos
PS: we maakten dit verslag op de luchthaven van Sydney
Bij de handbagagecontrole is voor mij (Jos) alles goed verlopen, maar Reinhilde is tegengehouden omdat ze een schaartje uit de handbagage vergat te doen.
Mij werd spijtig genoeg de fouille bespaard.
Jos
Het kan misschien nog in New Zealand...
