Terug thuis
We zijn gisterenmiddag, 26 maart om 13 uur 25 plaatselijke NZ tijd vertrokken . Dan was het hier dus 1 uur 25 of neen ondertussen is het hier zomertijd. Dan was het hier dus 26 maart, 2uur 25.
Het berekenen zal iets moeilijker gaan. Het is dus dertien, of is het elf uur verschil met hier, België?
Ik begin er nu niet aan. Zijn er rekenwonders tussen de lezers?
De reis duurde in ieder geval lang: 33 uur (ongeveer).
We zijn om kwart na elf, 27 maart, te Zaventem geland.
Londen Heathrow is groot. De weg vinden ging vlot.
Alles is goed aangeduid. Alleen de controle's waren van een ander allooi.
Aanschuiven geblazen!
Ik had geluk. Men had mijn onweerstaanbaar lichaam gezien en ze konden er toch weer niet afblijven zeker. Tasten, voelen, nog eens opnieuw! Niets.
Niet te vertrouwen die Ceuppens. Met een soort braadpan langs alle lichaamsdelen, ja langs alle, gevoeld. Piepen dat dat ding deed. Niet èèn maar verschillende biepen galmden door de hal. Mijn heup? Misschien.
Ze vonden niets. Ik heb plaats genoeg om iets goed te verstoppen...
Uiteindelijk zijn we op het vliegtuig richting thuis geraakt.
De wolken hadden verlof. Het landschap gleed onder ons door. De krijtrotsen van Dover lagen te schitteren. Is dat niet Le Havre? Ginds de Gentse kanaalzone? De leeuw van Waterloo was duidelijk te zien. We vlogen met British Airways, Wellington en Napoleon, geen beste maatjes ... overwinningssymbool.
Zaventem, landen, bagage ophalen, door de douane zonder problemen,dan naar huis. Mark, mijn schoonbroer, stond ons op te wachten. Geen pers, geen fotografen, gelukkig.
Het dagdagelijkse leven kan starten. De mooie herinnering aan Nieuw Zeeland zal ons leven volgen
Reinhilde en Jos
PS: Ik ben momenteel bezig mijn brein(tje) aan het 'resetten'. Links wordt rechts en rechts, links. Stuur links. Richtingaanwijzers rechts.Of links?
Als dat maar goed afloopt
EINDE
SYDNEY
Veilig en wel geland in de stad die ons hart ook heeft weten te stelen.
De vlucht en de controle's zijn zonder problemen verlopen. Spijtig, ik was nog eens graag afgetast.
Hier mag dat zonder dat Reinhilde kan reclameren.
Deze morgen hebben we nog een indringend gesprek gehad met de mevrouw des huizes.
Ze is bang geworden en leeft in angst. De eerste weken na de beving is ze naar Auckland gevlucht. Ze kon het niet meer aan.
Ze is moeten terugkeren omdat haar sociaal- en haar privéleven er onder leed.
Ze is moeten terugkomen om verder de B&B te runnen.
Een vrouw met een groot hart.
Het is echt onvoorstelbaar hoe de natuur te keer is gegaan.
Wegen zijn verschoven. Ravijnen gecreëerd. Heuvels ingezakt. Stoepen omhooggeduwd.
De bevingen duren voort, klein maar frequent.
De betonnen oprit van de B&B is een paar centimeter omhooggeklommen. Iedere week komen er milimeters bij. Ze weten nog altijd niet wat hun toekomst brengen zal.
Het is geen mooi verhaal maar het moet verteld worden.
De mensen hebben deugd om erover te praten, zodat ook wij begrijpen.
Reinhilde en Jos
Misschien tot Singapore.
Christchurch.
22 februari 2011, vier uur in de namiddag.
Een krachtige aardbeving vernietigd het hart van de stad. Er vallen 182 doden.
Houten gebouwen blijven overeind of barsten, stenen huizen vallen of scheuren open. Vensters springen, glasscherven vallen naar beneden, hoge wolkenkrabbers staan nog overeind maar traphallen en hele verdiepingen liggen binnen op elkaar gestapeld. Stofwolken en puin.
25 maart 2012
We kwamen rond èèn uur dertig toe te Christchurch.
De B&B House Lea werd van het ergste gespaard. Er zijn hier en daar wel barsten, maar het staat nog overeind. De herstellingswerken zouden echter 400 000 NZ Dollar bedragen. Ongeveer 250 000 €.
Na de hartelijke verwelkoming zijn we de restanten van de stad gaan bekijken.
Ontnuchterend. Wat eens een mooie, aangename winkel-, wandel- en bedrijvenstad was, is herleid tot een spookstad.
Het centrum is volledig met dranghekken omzoomd. Alles wordt gecontroleerd door militairen. Echt eng.
Enkel gespecialiseerd en geautoriseerd personeel mag er komen. Zelf nu, op zondag, werken de machines verder. Hotels gaan tegen de vlakte. Bankgebouwen, zakenkantoren niets wordt of werd gespaard.
De Christchurch Cathedral is herleid tot een gebinte op resten van oude glorie.
Afbraakwerken, tonnen puin, knipperende verkeerslichten in verlaten straten geven een akelig leeg gevoel.
Sommige mensen lopen nu, dertien maand na de beving nog verweesd rond. Ze bezoeken van achter de dranghekken hun herinneringen.
De impact op hun leven is enorm, dit had men niet verwacht.
Foto's nemen gaat moeilijk. Het is alsof men binnen in mensen kijkt. We nemen toch foto's, omdat we zo geraakt zijn door wat we te zien krijgen.
Plotseling kwamen we in Cashelstreet. Een wereld van hoop en veerkracht.
De stad heeft een kleine adem gevonden. Er staan containers, containers in alle kleuren als Legoblokken mooi op en in elkaar gepuzzeld.
Een winkel en eetcentrum, Restart Mall, is verrezen op het puin.
De Phoenix ontwaakt.
De kracht van mensen.
De wil van mensen.
De moed van mensen.
Het optimisme van de mensen.
Onze reis loopt ten einde.
We willen iedereen bedanken die ons virtueel volgden, reageerden en zij die niet reageerden.
Voor ons was het een onvergetelijke ervaring. Hopelijk hebben de verhaaltjes jullie kunnen begeesteren.
Nieuw Zeeland is een wondermooi sprookjesland, bergen, vulkanen,(!) stranden, baaien, regenwoud, bossen, vlaktes, fjorden, maar het mooiste zijn de mensen: vriendelijk, behulpzaam, attent. Altijd vragen ze:" hoe is je dag geweest, waar kom je vandaan, wat ga je doen?" niet uit nieuwsgierigheid maar uit interesse.
Nieuw Zeeland ligt eenzaam in de grote Oceaan. De wegen zijn eenzaam.
De bergen zijn eenzaam. De stranden zijn eenzaam. Maar men voelt er zich niet eenzaam!
Genoeg gepreekt.
Misschien komt er nog een verslag van onderweg... maar we komen dinsdag 27 maart 2012 ongeveer rond 11uur05 toe te Zaventem.
Reinhilde & Jos
PS: Wie ons in levende lijve (hopelijk) wil zien, kan ons opwachten aan de terminal.
PSS: Reinhilde heeft ook een pull in merino en possum gevonden. Nu is zij van mijn gezaag vanaf!
PSSS: internet werkt traag,
PSSSS: We zullen moeten uitrusten in La Douce France. Ik dacht te zeggen op 't werk, maar de collega's lezen mee!!!
Jos
Fairlie
We hebben Queenstown verlaten rond acht uur vijftien.
Wolken en zon wisselden elkaar af.
Regen in het vooruitzicht. Onderweg een mooie regenboog gezien.
Mijn inspiratie is op een laag pitje gekomen.
Het was weer zo overweldigend mooi dat de woorden bijna op zijn.
Toch maar verder proberen.
We hadden, neen ik had me voorgenomen om tot aan Mount Cook te rijden. Het weer was niet echt mooi, maar misschien was het aan de andere kant beter...
Onderweg werd het steeds donkerder en donkerder. Geen weer om een hond door te jagen. Toch zou ik tot daar rijden, weer of geen weer. We zijn er geraakt maar de berg was verdwenen. Verslonden door mist, regen en wind, veel wind. Gelukkig dat mijn haar niet in mijn ogen kan vliegen!
Van puur miserie terug gereden tot aan de afslag, 50 km verder, geen afstand hier. Koppig! Koppig! Koppig!
Het had èèn voordeel: het stof van de auto was weggespoeld.
Het had èèn nadeel: Reinhilde was not amused. Er waren kleine donderwolken in haar hoofd.
Mijn uitleg was: " als je het niet probeert weet je 't niet, en nu we er toch zijn!..."
De donderwolkjes verdwenen vlug. Mijn charme? Neen, het weer werd beter.
De wind bleef, de regen verliet, neen wij verlieten de regen, die bleef hangen bij Mount Cook.
Onderweg toch een kapel bezocht om mijn zondeke te belijden: de kapel van de "Good Schepperd", een stenen kapel die gebouwd is ter nagedachtenis van de pioniers van de streek.
In normale omstandigheden heeft men hier, volgens de toeristische dienst, een
" marvelous view on the mountains ". Ja, als de wolken er niet zijn.
Taiwanezen waren er wel, terug met hun dikke fototoestellen. Ze achtervolgen ons.
Verder dan maar.
Het klaarde op, de wind bleef maar duwen en trekken aan de auto. Niet te hard rijden, voorzichtig verder.
Tegen dat we Fairlie naderden was de wind gaan liggen. In de verte zagen we rook, velden stonden te branden. Dat is hier de gewoonte, zo maakt men de velden klaar voor de winter. Stinkende rook! In New Zealand ?
Onze B&B is om U tegen te zeggen. All Seasons Lodge, in het midden van no where, gelegen in de velden, gerund door een vriendelijke dame.
Er zijn paarden, koeien, schapen. We mochten ze voederen. Het was nogal een zicht; Reinhilde boerin en ik, niet moeilijk, boer.
Er was een spa. Geen drank maar een jacuzzi. We hebben van de gelegenheid dan maar gebruik gemaakt. We hadden toch niets anders omhanden.
Het avondeten was ook hier. Soep, lekkere rode kool, broccoli, lamskotteletjes aardappel, maïskolven, en een dessert met ijs en cake. .
Reinhilde is ondertussen in slaap geraakt, terwijl ik aan 't verslag bezig ben. Nu kan ik schrijven wat ik wil.
Ik zal ook maar gaan slapen, morgen naar Christchurch en dan...
Stop niet aan denken.
Reinhilde & Jos
PS: ik heb onderweg nog een trui gekregen van merano en possum. Zacht en warm.
Ik heb hem maar gekocht omdat Reinhilde me de oren van mijn kop ... enz. ... enz. ...
PSS: dit is bijna de laatste aflevering van de NZ soap. Wait and see next episode.
Queenstown dag twee
Het internet ligt weer eens plat.
Elektriciteitspanne!
Ik zal maar aan het verslag beginnen in het notitieboekje.
Het was een schokkeldag, we zijn heen en weer geschud op kiezelwegen om u tegen te zeggen.
De plaatsen waar de opnamen gemaakt zijn voor "the Lord of the Rings" zijn niet makkelijk te bereiken.
Eerst ging alles vlot. De wegen zijn bijna kermisattracties: steil naar boven en even steil naar beneden. Bochten, dan een rechte weg tot plots kiezels asfalt vervangen. Schudden, beven, rammelen, trillen en dan... waterlopen over de weg, goed voor een 4*4 maar niet voor een halve vier maal vier.
We zijn dan maar teruggekeerd. Hoewel men ons verteld had dat het te bereiken was.
Goed hebben we niet gehoord.
Men organiseert in Queenstown verschillende uitstappen met speciale bussen. We weten nu waarom, maar we zijn toch in de buurt geweest.
Onderweg was er een filmploeg bezig. We stopten even om te vragen welke film men aan het opnemen was. Ze mochten het niet verklappen. Een vervolg op "De Hobbit"? Wie zal het zeggen...
De omgeving rond Queenstown is wel mooi maar de zon ontbrak. Enkele regenwolken bedekten de bergruggen. Druppeltjes, drup, drup, dat was alles.
In Glenorchy is er een lagune, palend aan een golfterrein!
Er loopt een pad door, we hebben het verkend. Mooi terrein. Kort geschoren gras. Mooie waterpoelen. Lage stuiken. Wilg. Eilandjes. Zwarte zwanen. Het zwanenmeer.
Zojuist is het internet terug opgestart. Goed zo, dan kan ik er weer tegenaan gaan.
Waar waren we gebleven? Ja, in Glenorchy.
Dus zoals ik al vertelde hebben we een wandelingetje van ongeveer 1 uur in de prachtige lagune en rond het nog meer prachtigererere golfterrein gemaakt.(!)
Van een koffie in een van de cafeetjes geslurpt en...
Wacht even, Reinhilde brengt juist een lekkere muffin met koffie. ... ... ... ...
Zo, ik kan verder.
Na de koffie, die van in Glenorchy , hebben we rond vier uur Queenstown onveilig gemaakt.
Al bij al valt deze stad mee. Druk, dat wel, maar er zijn pittoreske plaatsjes.
Het meer geeft een deel van de sfeer. Boten langs de kant, terrasjes, mensen die kuieren, winkeltjes. Winkeltjes. Winkeltjes. De ene binnen de andere buiten.
Vermoeiend.
(Nog een stukje muffin gepakt, lekker, met banaan en stukjes chocolade.)
Uiteindelijk zijn we dan, weeral, in een restaurantje beland. Lekker. Lam en beef.
Nu zit ik hier in ons verblijf dus het verslagje te typen. Reinhilde is aan 't lezen.
Morgen is het reeds de voorlaatste dag voor we naar huis vertrekken. Niet aan denken...
Indien het een open lucht is gaan we nog een omweggetje tot Mount Cook maken.
Dan Fairlie, Christchurch, vliegtuig, thuis.
Tot morgen bij goed internetweer(?)
Reinhilde en Jos
PS: voor Martine: de vierentwintigste van links.
Queenstown.
Vandaag kregen we een echte cultuurschok te verwerken.
De zon was verdwenen, de wolken hadden een coup gepleegd.
Gelukkig bleef het droog, of toch bijna.
We vertrokken rond negen uur uit Te Anau met spijt. Het was een rustige gezellige omgeving.
We verbleven op een boerderij, nieuwbouw, niets laat vermoeden dat dit een boerderij is. Stallen zijn er niet. De dieren verblijven het ganse jaar buiten.
We hadden er een klein appartementje, beneden een keuken en living, boven een slaapkamer en badkamer.
In Kingston stond een stoomtrein vertrekkensklaar, niet voor ons maar voor een bus toeristen.
Fotografen stonden er als vliegen rond, ook wij.
Onderweg een koffietje gedronken en tegen 12 uur waren we reeds op onze bestemming: Queenstown. Hier kwam de cultuurschok.
Queenstown is een drukke stad aan het Lake Wakatipu. We zijn dit niet meer gewoon.
Men kan er sky-diven , benjy-springen, wild water rafting, wild water sledging, jetskien , jet-boot ride, Mountain biking, quadbike en motorbike beoefenen. Echt iets voor mij, maar Reinhilde wou niet.Ik weet niet of alles juist is geschreven. Sport is geen specialiteit van mij, enkel minigolf of rugby...
Drukte kunnen we echt wel missen, dus zijn we verder gereden langs het meer tot Glenorchy.
Hier in de buurt heeft men opnamen gemaakt voor de "the Lord of the Rings":
Isengard, Lothlorien, Amon Hen.
( Ik mocht van Reinhilde niet zeggen:" the Lord of the Strings")
We zijn tot aan èèn van de locaties gereden langs een onverharde kiezelweg.
Morgen doen we waarschijnlijk de andere locaties. Het zal van het weer afhangen.
Excuses voor dit droog verhaal, maar de internetverbinding is van zo een labberlotte kwaliteit dat ik er de "weubbe" van krijg. Men moet er dan nog voor betalen ook. Dat is meestal zo in hotels in grootsteden.
Reinhilde &Jos
PS: we hebben wel goed gegeten.
PSS: Coronet View B & B is onze slaapplaats, wel een mooie kamer, maar moeilijk te bereiken. De weg gaat echt heeeeel steil en smal omhoog.
Hopelijk geraken we morgen veilig beneden. Uitspraak Reinhilde.
Het was stil.
Sterren schitterden aan de open hemel.
Plotseling rommelde de maag van de aarde. Een aardbeving ging door het gesteente. Niemand werd wakker. Het was nochtans een beving van 5,1 op de schaal van Richter.
Mistslierten verspreidden zich over de bergen. Weidse zichten werden opgeslokt door honderden fijne waterdruppeltjes.
De zon deed haar werk. Aarde verdampte. Vogels werden wakker. De ochtend begon.
Een auto reed behoedzaam door het landschap.
Dikke mist belemmerde de snelheid.
Een koppel was op weg naar Milford Sound.
"We hebben tijd genoeg om onderweg nog een beetje foto's te nemen" zei de vrouw. De man antwoordde niet maar dacht:" Weeral overal stoppen!"
De weg werd opgewarmd, mist verdween. Adembenemende schoonheid ontplooide zich. Meren die zich om ter 't mooist maakten. Spiegels van water weerkaatsten de omringende bergen.
De weg werd wilder en wilder. Bergflanken liepen steil naar de wolkeloze hemel.
"Wat een weer om naar Milford Sound te gaan! Geen wolkje aan de hemel. Waar hebben we dat aan verdiend?" vroeg de man aan zijn vrouw.
"Dat weet ik niet" antwoordde ze.
Ze stopten een paar, neen, vele keren en kwamen op hun bestemming toe.
Zandvliegjes verprutsten de stemming niet.
"Jos" want zo noemde de man "Strijk je maar goed in dat je geen zonneslag krijgt en hier deze stick tegen de vliegen en zet uwen hoed op!"
"Ja jaa a" riep hij ongedurig. Hij wou direct gaan filmen.
Het water rondom hen was pure pracht. Bergen schoten de lucht in. Hellingen die niet te beklimmen waren, althans niet door hen, toornden tot aan de staalblauwe lucht. Fjord, zo noemt men dat.
Ze hadden een ticket voor een boottocht .
"Reinhilde," zo noemde de vrouw, "wil jij eens vragen met welke boot we mee moeten?" zei Jos gemakshalve.
De boot gleed over het water, de waterrimpels klotsten tegen de steile rotswanden van Milford Sound.
Hun geluk kon niet op. Een overrompeling van emoties, zo mooi was de natuur.
Zeehonden lagen op uitgekiende plaatsjes hun middagdutje te doen.
Pinguïns waren op uitstap.
Watervallen stortten al hun kracht in de fjord.
Bij een van de watervallen sloeg het noodlot toe.
Het haar van de vrouw werd overspoeld door miljoenen druppeltjes. Een waterkieken zag er beter uit.
De man had er geen last van, haargroei kende hij van vroeger.
Ze kwamen terug aan wal.
De auto, warm van de zon, stond hen op te wachten.
De weg terug was dezelfde en toch zag hij er anders uit.
Terug door een tunnel, die met een hamertje en een beiteltje gekapt, in 1953 werd opengesteld.
Terug voorbij de smalle bruggetjes.
Terug langs de steile, met sneeuw bedekte massieven.
Onderweg stopten ze om een kloof te bewonderen. Het water boorde zich in de rotsen met een oorverdovend geraas.
Terug langs de open vlaktes met zicht op de meren die riepen: ik ben mooier, neen ik ben mooier, want ik ben het tweede diepste meer van New Zealand * !
" Zullen we iets gaan eten". Vroeg de man.
"Ja, want ik begin honger te krijgen"
Ze reden tot Te Anau en aten er in een gezellig restaurantje, gelukkig van de belevenissen van hun dag.
* Lake Manapouri
PS: geen GPS gebruikt vandaag, de weg was heen en terug een en dezelfde.
PSS: 120 km heen en 120 km terug, een lange maar verbluffend mooie afstand. Van Eppegem tot in Oostende zonder file, doe het maar na voor zo een toeristische trekpleister!!!
Reinhilde & Jos
