Franz Jozef Glacier Opgestaan, zoals altijd, want anders zou er niet veel te zien zijn. In het hotel had men ons s'avonds verteld dat de Pannekoekenrotsen- klinkt plezieriger-bij vloed nog spectaculairder waren. Vloed om 8 uur 45. Dus om 8 uur ontbeten, uitgeboekt en terug naar de 'pancake rocks'. Het was niet ver, vijf minuutjes rijden. Niet veel spektakel te merken, vloed dat wel. Gisteren was de zee wilder. Het enige spektakel dat we te zien kregen was een bus met Taiwanese  toeristen. Op iedere foto moest er iemand poseren. Voor de rotsen, tussen, onder, op, hilarisch. Enkel het zeewater lieten ze voor wat het was.  De lenzen van hun  fototoestellen waren dikker dan hun armen. Misschien keken ze naar ons ook met gegniffel. Een Belg met zo een klein... toestelletje...  Hoe wij wisten waar ze woonden, wel ik vroeg gewoon: " ????? " en zij antwoorden: "?? ". Verder met de auto dan maar. Het weer overtrok. Grijze wolken kwamen onze richting uit. De volgende 50km was het landschap een beetje eentoniger. Lou Reed vergezelde ons tijdens de rit met: "take a walk on the wild side", samen met, en nu mogen de muziekliefhebbers beginnen te watertanden: Santana: "Black magic women", Van Morrison: "Brown eyed girl", Eric Clapton: "Cocaine", ACDC, Dire Straits, Genesis, Janis Joplin, Fleetwood Mac, Pink Floyd, met de volledige versie van : "Dark side of the moon", Bryan Ferry, Status Quo, Crosby, Stills & Nash (and Young), zo kunnen wij nog uren doorgaan, wat een zender! Ons reisdoel kwam tussen de grauwe lucht in zicht. Regenen deed het niet maar het kon ieder ogenblik beginnen. De Franz Jozef Glacier had zich een beetje verstopt in de wolken. We vonden hem toch. "Laten we naar het uitkijkpunt wandelen" zei Reinhilde.  Uitkijkpunten liggen meestal hoog, dit was hier ook het geval. Wonderwel ging de klim goed. Prachtig, terug naar het regulier pad en dan tot bij de gletsjer wandelen, ja wandelen, het is geen harde klim, veel vlakke stukken, goed voor mijn tenen. Wegens gevaar voor ongelukken mag men niet dichter komen dan 500 meter voor de ijsblauwe mastodont. Beschrijven, niet aan te beginnen of toch, een kleine poging. Eerst is er een vlakte van een paar honderden meters steengruis doorploegt  met bulderende rivieren, rotsen verspreid over die vlakte, metershoge watervallen, dan een lichte stijging in de vlakte tot men niet verder mag. Daar zijn de rotsen opnieuw maar groter, hoge bergen steengruis en dan ijs, ijs, ijs, binnenin blauw de buitenkant bedekt met een laag steenstof.  Overal staan waarschuwingsborden, tot hier en niet verder, maar dan in t' Engels. Afspanningen in gele koorden maken het compleet.  Toch zijn er die risico's nemen, gewoon om een fotootje. Taiwanezen, ze vallen bijna voorover, met hun zware camera's! De B&B "Holly Homestaed"opgezocht, weer een voltreffer. Vriendelijke ontvangst, zoals overal in New Zealand, de gastvrouw verteld ons waar de beste restaurantjes zijn. We zijn gaan eten in de Blue Pigeon, of zo iets in die aard. Lekker! Terwijl we aan het eten waren viel de regen met bakken uit de lucht. We kwamen buiten en het was droog. Geluk hebben. Nu zitten wij hier in onze kamer een glaasje Porto te drinken, terwijl jullie langzaam wakker worden. Voor jullie kan de zondag beginnen, voor ons loopt hij ten einde. EINDE, voor vandaag. Reinhilde en Jos PS: Misschien doe ik morgen een helikoptervlucht over de gletsjer, als het weer het toelaat. Reinhilde zou graag hebben dat ik eens een helikoptervlucht maak, vraag me niet waarom... Ik zal maar een pamper aandoen. Tot kijk?