Wat een mooie dag leek te worden, werd het ook. Zonnig weer. Tijd om een wandelingetje te maken. Waarom niet de'Tongariro Alpine Crossing,' met dit mooi weer moet het toch lukken!  De 'Tongariro Alpine Crossing,' vertrekt op parking À en stopt op parking B. 20 km! verder...  Op parking B komt er een busje u ophalen en brengt u terug naar parking A. Deze tocht brengt u tot aan de vulkanen. Tot zover de info. Het vertrek was nogal druk. Op de wegen rijden er minder auto's dan dat er hier mensen waren. Rustig wandelen, ho maar! Het deed me denken aan een klasuitstap en ik haat dat. Goedgezindheid ging al vlug over in gezaag. Er was maar een persoon die Vlaams begreep.  Reinhilde moest mijn " t is hier om niet aan te beginnen" en "hoe geraken we op tijd bij de bus" aanhoren. De laatste bus vertrok om 17uur30 en het was al 9 uur 30! We waren nog niet eens goed op weg. Klimmenklimmenklimmen trappen op en terug af en op en af, rotsen in de weg lavakiezeltjes die je deden uitglijden en dan dat volk dat voorbijschoot. De trappen waren houten staketsels gevuld met kiezel. Mooi, dat wel, maar hoog  dat ze het hadden gemaakt. Bijna twee treden voor een of was het andersom? Wonderwel geraakte ik toch boven, dacht ik want bij de volgende bocht kwam er terug een sterke klim! Reinhilde die veel fitter is dan ik wachtte geduldig op mijn komst. Gelukkig waren er onderweg redelijk "platte" wegeltjes. Daar recupereerde ik! Dat dacht ik maar! Ik ben nu wel gewoon van in Oostenrijk bergwandelingen te maken maar dit overtrof alles. En dan die bus! Stressen, stressen, op tijd daar geraken ik kon het niet uit mijn hoofd zetten! Na een tijdje wordt de duivel het branden gewoon.wel het is hier Zijn omgeving! De krater kwam in ons vizier, rood, zwart, bruin, grijs, dampen van zwavel prachtig. De vergezichten waren vergezichten. Kilometers glooiende groene landschappen met een blauwe nevelschijn. Dan de weg naar beneden: nog gevaarlijker. Uitglijden op een pad van een meter breed op een hoogte van 1900 meter langs beide kanten is niet om over naar huis te schrijven! (wat ik in feite toch maar doe.) De bus! Ik was het bijna vergeten door al die pracht. Reinhilde herinnerde er mij aan. "Of ik toch niet een beetje sneller kon stappen". Neen dus. " Ik zal al voorop gaan" zei ze. "dan kan ik de chauffeur laten wachten" Ok dan maar. Ik zal er wel geraken. Een slak komt er ook wel!  Alleen naar beneden, nog 8 km te gaan. Puffen, kreunen, " dit is de laatste keer" nog meer vloeken. Oppassen voor de val. Trappen op bij het dalen!. Want dat kunnen ze: u eerst laten dalen om u daarna terug te laten klimmen! Eindelijk bereikte ik het bos, alleen.  Drie of vier km door het bos, alleen. Geen kat te zien. Enkel de vogeltjes floten mij uit. Er was toch geen kat. " Ben ik nu wel op de juiste weg" flitste er door mij. " Ik ben toch geen afslag tegengekomen?"  "Straks verdwaal ik nog en ik heb geen survivel gestudeerd! Welke planten kan ik eten, Mag ik van rivierwater drinken?" Zover kwam het gelukkig niet. Reinhilde stond mij op te wachten bij de 'bushalte'. Ze was blij mij te zien (mooi meegenomen). Ze was reeds een halfuur vroeger aangekomen. "Nooit laat ik u nog alleen" zei ze. "Oef" dacht ik gelukkig. Het busje kwam zo en reed ons samen terug naar parking À.  We hadden het gehaald! We hebben een klim gedaan van 800 meter over een afstand van 8 km. Dalen was 12 km. Ik voel ,neen wij voelen het nog in onze benen. We werden wel beloond met heerlijke vergezichten! De vulkanen hebben we laten slapen. Jos en Reinhilde PS : cameraverhaal Reinhilde vond haar fototoestel niet. Ze had het per toeval in een koekendoos gestoken ! PSS: kan de pedicuur eventjes langs komen? Ik heb bleinen. PSSS' 4 uur film...