Het was stil.  Sterren schitterden aan de open hemel. Plotseling rommelde de maag van de aarde. Een aardbeving ging door het gesteente. Niemand werd wakker. Het was nochtans een beving van 5,1 op de schaal van Richter. Mistslierten verspreidden zich over de bergen. Weidse zichten werden opgeslokt door honderden fijne waterdruppeltjes.  De zon deed haar werk. Aarde verdampte. Vogels werden wakker. De ochtend begon. Een auto reed behoedzaam door het landschap. Dikke mist belemmerde de snelheid.  Een koppel was op weg naar Milford Sound. "We hebben tijd genoeg om onderweg nog een beetje foto's te nemen" zei de vrouw. De man antwoordde niet maar dacht:" Weeral overal stoppen!" De weg werd opgewarmd, mist verdween. Adembenemende schoonheid ontplooide zich. Meren die zich om ter 't mooist maakten. Spiegels van water weerkaatsten de omringende bergen. De weg werd wilder en wilder. Bergflanken liepen steil naar de wolkeloze hemel. "Wat een weer om naar Milford Sound te gaan! Geen wolkje aan de hemel. Waar hebben we dat aan verdiend?" vroeg de man aan zijn vrouw. "Dat weet ik niet" antwoordde ze. Ze stopten een paar, neen, vele keren en kwamen op hun bestemming toe. Zandvliegjes verprutsten de stemming niet. "Jos" want zo noemde de man "Strijk je maar goed in dat je geen zonneslag krijgt en hier deze stick tegen de vliegen en zet uwen hoed op!" "Ja jaa a" riep hij ongedurig. Hij wou direct gaan filmen. Het water rondom hen was pure pracht. Bergen schoten de lucht in. Hellingen die niet te beklimmen waren, althans niet door hen, toornden tot aan de staalblauwe lucht. Fjord, zo noemt men dat. Ze hadden een ticket voor een boottocht . "Reinhilde," zo noemde de vrouw, "wil jij eens vragen met welke boot we mee moeten?" zei Jos gemakshalve. De boot gleed over het water, de waterrimpels klotsten tegen de steile rotswanden van Milford Sound. Hun geluk kon niet op. Een overrompeling van emoties, zo mooi was de natuur. Zeehonden lagen op uitgekiende plaatsjes hun middagdutje te doen.  Pinguïns waren op uitstap.  Watervallen stortten al hun kracht in de fjord.  Bij een van de watervallen sloeg het noodlot toe. Het haar van de vrouw werd overspoeld door miljoenen druppeltjes. Een waterkieken zag er beter uit. De man had er geen last van, haargroei kende hij van vroeger. Ze kwamen terug aan wal. De auto, warm van de zon, stond hen op te wachten. De weg terug was dezelfde en toch zag hij er anders uit. Terug door een tunnel, die met een hamertje en een beiteltje gekapt, in 1953  werd opengesteld. Terug voorbij de smalle bruggetjes.  Terug langs de steile, met sneeuw bedekte massieven. Onderweg stopten ze om een kloof te bewonderen. Het water boorde zich in de rotsen met een oorverdovend geraas. Terug langs de open vlaktes met zicht op de meren die riepen: ik ben mooier, neen ik ben mooier, want ik ben het tweede diepste meer van New Zealand * ! " Zullen we iets gaan eten". Vroeg de man. "Ja, want ik begin honger te krijgen" Ze reden tot Te Anau en aten er in een gezellig restaurantje, gelukkig van de belevenissen van hun dag. *  Lake Manapouri PS: geen GPS gebruikt vandaag, de weg was heen en terug een en dezelfde. PSS: 120 km heen en 120 km terug, een lange maar verbluffend mooie afstand. Van Eppegem tot in Oostende zonder file, doe het maar na voor zo een toeristische trekpleister!!! Reinhilde & Jos